آیا مذاکرات ژنو به بن بست رسیده است؟ شانسی برای موفقیت در روز سوم وجود دارد؟

برکسی پوشیده نیست که این دورمذاکرات پیشاپیش در فضائی آکنده از نبردهای روانی سنگین برگزارشد. طرفین خطوط قرمزهای خود را پیشاپیش اعلام داشتند و کمترکسی از انعطاف متقابل سخن گفت. تلاش های عرق ریز ناتاننیاهوکه مبادا فریب دولت ایران را بخورید و مصالحه کنید، خط و نشان کشیدن  خامنه ای  چندساعت قبل از شروع مذاکرات، مواضع سفت و سخت مقامات فرانسوی، پای کوبی سنای آمریکا هم چون اسب ناشکیب مبنی برآمادگی برای تصویب تحریم های تازه، تحریم هائی که قراراست با دربرگرفتن ممنوعیت تجارت با ایران حلقه محاصره اقتصادی را تنگ ترکند با این تصورکه با احساس خفگی بیشترشاید پروسه خلع سلاح هسته ای را بتوان پیش برد. با این همه شماری از سیاستمداران  فراتررفته و برآنند که جز جنگ بدیل دیگری برای شکست مذاکرات وجود ندارد.  کشورهای 5+1 با درس گیری از بروزشکاف بین خود در مرحله قبلی در مقابل حریف تصمیم گرفتند و برای جلوگیری ازسوء استفاده، این بار بطوریکدست تری ظاهرشوند و برای این کار همه آن ها به کالت خانم اشتون برای هم اختیار بیشتری دادند. و لاجرم راه نفوذ و چانه زنی را برای جمهوری اسلامی ازاین مسیرمسدود ساختند. نشست ژنو3 در چنین فضائی برگزارشده  و درطی دو روزچانه زنی فشرده هنوزهیچ پیشرفتی حاصل نشد و نشست به روزسوم کشیده شده است و طرفین هم می گویند مسأله پیچیده و مزمنی را نمی توان یک شبه حل کرد( در زبان دیپلماسی این به معنای عدم موفقیت است). طرح قدرت های بزرگ تا آنجا که درز کرده و درخطوط اصلی و نه درجزئیات درگام اول  توافقی موقتی و شش ماهه است با هدف توقف پیشروی های هسته ای ایران در مقابل کاهش برخی تحریم های حاشیه ای ( تحریم هائی که شامل نفت و مالی و بانکی نمی شود) که این به معنی منجمدساختن وضعیت کنونی ( از جمله غنی سازی 20 درصدی) و نظارت فوق العاده برآن درطی  شش ماه آینده است تا متناسب با وضعیت جدید و اطمنینان از برنامه هسته ای و میزان پای بندی ایران و باصطلاح اعتمادی سازی گام بعدی برداشته شود. جمهوری اسلامی اما  در کناراین بسته پیشنهادی نازل خواهان شناسائی حق غنی سازی و سپردن تضمین کاهش تحریم ها تاحذف کامل آنهاست. خواست هائی که از سوی غرب تاکنون پذیرفته نشده است.

حال درآخرین روزچانه زنی هرطرف انتظار دارد که طرف دیگر انعطاف نشان داده و کوتاه بیاید. خامنه ای صریحا گفته است که هئیت ایرانی حق ندارد از خط قرمزهای تعیین  شده  کوتاه بیاید. دیگران هم با زبان دیگری همین را می گویند.  دراین سراشیب بن بست اگرعاملی وجود داشته باشد که به تواند بن بست را لااقل برای این دورموقتی درهم بشکند نگرانی عمومی و فراگیری است  که هرطرف از گسترش بحران در مرحله پس از شکست مذاکرات دارند. هیچ طرفی مایل نیست که در منطقه بشدت بحرانی و شیرتوشیرخیرخاورمیانه که درآن بقول معروف سگ صاحبش را نمی شناسد، وبربریت و سربریدن و قتل و کشتاربه امری روزمره تبدیل می شود و برای کنترل جنگ سوریه و چالش های دیگر نیاز به کنترل بحران هسته ای با ایران هست، فرصت معامله و سازش را از دست بدهند. فرصتی که ازدست دادنش به معنی تقویت بازها درآمریکا و اسرائیل و منطقه خواهد بود.

درچنین شرایطی برای جلوگیری از فعال شدن سناریوهای پس از شکست و بشکن زدن جنگ طلبان و ازجمله درایران، حداقل کار آن است که  دولت ها حتی اگر نتوانند برروی همه موارد اختلاف و تنظیم متن مشترک درمورد این مرحله    به توافق برسند برای نگهداشتن کورسوئی از امید برای تداوم مذاکرات و تشکیل نشست یا نشست های بعدی باید توافقات ولوجزئی را اعلام کنند. احتمال فوق به معنی  تلاشی است برای نجات مذاکرات و عدم ورود زود رس به مرحله بعدی بحران. احتمال دوم ولو ضعیف  دیگری هم وجود دارد: معمولا دولت ها برای این نوع چالش های سنگین، طرح های نهائی عقب نشینی و سازش برای آخرین مرحله هم درچنته خود دارند که وقتی چانه زنی ها برای وصول به خواستهای حداکثر نتیجه نداد آن  در ساعت های پایانی روی میزبگذارند. بطورخلاصه در میانه بن بست، مگر یکی از این دواحتمال در ساعت های پایانی به وسط بیاید.

Posted on نوامبر 22, 2013, in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink. بیان دیدگاه.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: