نگاهی به یک حرکت و تاکتیک موفق و الهام بخش!

باید ازجنبش ها و حرکت های ابتکاری آن ها آموخت و تجربه برآمده ازآن را پراکند و فراگیرکرد:

1– ماجرای ضدانسانی و ضدزن گرداندن جوانی با لباس قرمز زنانه کردی توسط پلیس موجب فوران خشم و برانگیختگی مردم و بویژه زنان مریوان با پوشیدن لباس های قرمز همراه گشت.

2– این واکنش ابتکاری و پرمعنا، بلافاصله با حمایت واقدام های خودجوش و گسترده شبکه های مجازی و از جمله  با تصاویربه تن کردن لباس زنانه  و با شعارهائی چون لباس زنان نماد تحقیرنیست، زن بودن ابزارتحقیر وتنبیه هیچ کس نیست، نه زن و نه زنانگی مفهوم کم و حقیرانه ای نیست که … و نظایرآنهمراه گشت که به نوبه خود به حرکت اعتراضی مردم مریوان ابعاد فرامنطقه ای بخشید، و بازتاب همه این ها در رسانه های بزرگ و فارسی زبان خارج کشور به کل حرکت  پژواکی جهانی داد وهمه این حلقات دست به دست هم داده و موجب بوجود آمدن  یک کمپین گسترده علیه اقدام ضدانسانی و رسوای رژیم گردید .

3– عقب نشینی مفتضحانه! درنتیجه این آکسیون ها و پژواک گسترده آن، رژیم و پلیس ایران در معرض فشارهای سنگین افشاگرانه ورسواکننده ای  قرارگرفت تا آن جا که اسماعیل احمدی مقدم فرمانده نیروی انتظامی ناچارشد اعلام کند که ازاین پس شیوه تحقیرآمیز افراد شرور درسطح خیابان ها متوقف می شود. او درهمان حال توپ را به زمین قوه قضائیه انداخت و اعلام داشت که حکم گرداندن افراد شرور درخیابان ها ازسوی قوه قضائیه صادرمی شود و پلیس درصدور آن نقشی ندارد. با این همه اظهارداشت  که شیوه هائی مانند انداختن آفتابه برگردن افراد یا سوارکردن آن ها برحیوانات و گرداندن درخیابان، تحقیرآمیزاست و دستور توقف این نوع اعمال صادرشده است، که نشان می دهد که  صدور چنین دستوری از جانب مقامات بالاتر صورت گرفته است.

این تجربه نشان می دهد که منشأ زایای مقاومت و تاکتیک کجاست و این جبنش ها و خرده جنبش های خود جوش هستند که حامل زنده ترین و ابتکاری ترین جوانه های مقاومت می باشند و  اگر جریانات و شبکه های دیگر اعم از مجازی و واقعی درحمایت از این نوع اقدامات خودجوش برخیزند می توانند تأثیرمثبت و سازنده ای برگستره جنبش ها و پژواک دادن آن ها داشته باشند. بطوری که  از دل آن چنان نیروی افشاکننده ای آزاد شود که حتی  بتواند درفاصله زمانی کوتاهی رژیم و پلیس هار و سرکوب گر را مجبور به عقب نشینی  نماید. گرچه این نوع عقب نشینی ها باتوجه به ماهیت رژیم، ممکن است تاکتیکی و مقطعی باشند که با باصطلاح  افتادن آب ها از آسیاب مجددا به رفتاری که به آن خوگرفته اند ادامه دهند، اما آن  نه در نفی اهمیت این کمپین ها بلکه نشاندهنده ضرورت تداوم وتقویت آن ها است تا  با افزایش هزینه های این قبیل اقدامات ضدبشری ورسواکنند، بتوانند در تثبیت نسبی چنین دستاوردهائی  مؤثرباشند. وگرنه بدون وجود جنبش ها حتی اگرحکومتی هم سرنگون شود، بازهم نمی توان بر تثبیت آن ها امیدواربود.

برآن چه که گفته شد دونکته دیگر را  نیز باید افزود:

نخست آن که  درماجرای اقدام رسوای رژیم در مریوان، دو عمل تبعیض آمیزو آمیخته با خشونت وتبعیض بطورتوأمان و آمیخته با یکدیگر صورت گرفت ولاجرم لازم بود وهست که هردوی آن ها افشاء ومحکوم و نفی گردند: هم برخورد با رویکرد رژیم و نهادهای کارگزارآن یعنی  قوه قضائیه  و پلیس نسبت به تبعیض و تحقیری که در اقدام به پوشاندن لباس زنانه و قرمزبه تن مردمتهم به بزه کاروجود دارد(که حاکی از عمق نفوذ مردسالاری و آپارتایدجنسی است) وهم نفس اعمال تحقیر و خشونتی که درمورد جوان گردانده شده  که حاکی از برخورد وحشیانه و غیرانسانی رژیم با بزهکاران و آن چه  که خود اراذل و اوباش می نامد است. درمواجهه با این نوع افراد بزهکار برخورد رژیم با آن ها حد و مرزنمی شناسد وخشونت  و شکنجه و اعدام و اقدامات تحقیرکننده ازآن جدائی ناپذیراست. نباید فراموش کنیم  که وجود و وفور پدیده «اراذل و اوباش» قبل از هرعاملی محصول عملکرد خود نظام  و آئینه تمام نمائی از ماهیت انگلی و ضدانسانی و ضدفرهنگی و فلاکت آفرین  وسراسرتبعیض آمیز آن است.  رژیم بجای مشاهده چهره زشت و پیکرانگلی خود در این آئینه، می کوشد که  سیمای  واقعی خود را درپشت این نوع برخوردهای خشن و سترون به پوشاند. ازهمین رو درکنارمحکوم کردن تبعیض جنسیتی و مردسالارانه آن باید به دفاع ازحقوق انسانی این له شدگان نظام حاکم و برخاسته ازفقرمادی و فرهنگی اهمیت داد. ناگفته نماند که براساس گزارش های موجود جوان گردانده شده در سطح شهر یکی از سهه متهمی بوده است که ظاهرا بدلیل درگیری های خانوادگی به چنین مجازاتی محکوم شده است و درنتیجه حتی در زمره عناصر موسوم به «اوباش و اراذل» نیز جای نمی گیرند.

الگوئی الهام بخش

حال اگرتجربه مردم مریوان را و پیوستن و همبستگی شبکه های مجازی و واقعی پراکنده دراقصا نقاط را برای به صدادرآوردن طبل رسوائی رژیم درچهارگوشه جهان و عقب نشینی ولوموقتی آن  را  درنظربگیریم، چرا نباید آن را به الگو و نمونه ای موفق و الهام بخش برای موارد دیگرو باسوژه های دیگرقرارندهیم؟ مگر این نوع سوژه ها درجمهوری اسلامی کم هستند؟  مگر جوانه های مقامت و حرکت های خودجوش و روزمره مردم اعم از کارگران و زنان و دانشجویان و زندانیان و اقلیت های مذهبی  ویا مردم مناطق تحت ستم مضاعف، ویا عرصه هائی هم چون اعدام ها و ازجمله اعدام درمیادین عمومی و رزشی که جلوه بارزدیگری از خشونت رژیم است و نظایرآن، نمی توان  کارزارها و کمپین های گوناگونی  صورت داد؟  همواره عرصه های بی شماری ازمقاومت خود جوش و دارای زمنیه های فراگیری وجود دارند که بخش های مختلف مردم و لایه های گوناگون اجتماعی در زندگی روزمره خود درمواجهه با هیولای حاکم بکارمی گیرند. می توان با الهام ازکنشگری تحسین برانگیز زنان و مردان مریوان که جرقه نخست را زدند  و البته بدورازکپیه برداری و با بکارگیری انواع  ابتکارات ، هزاران عرصه مقاومت پیدا و ظاهرا ناپیدای جاری درجامعه را مورد پشتیبانی قرارداد و بدان ها پژواک داد. می توان با اشاعه و پراکندن این تجربه و تجربه های مشابه دیگر درپهنه جامعه بر روح مقاومت افزود و اجازه نداد که کرختی و ناامیدی ناشی ازسرک ریشه بدواند. با الهام ازاین نوع مقاومت ها، عرصه ای گسترده ازکنش گری و مبارزه دربرابرمان گشوده می شود. با  این گونه کنشگری ها  فضاها و امیدهائی  آفریده می شوند که می تواند میدان یکه تازی رژیم را تنگ  سازد. کمپین هائی با چنین مختصاتی- پیوند حلقه های سه گانه فوق- می تواند  رژیم را هرلحظه  بخاطرارتکاب جنایت  و رسوائی تازه درمقابل انظارعمومی جهانیان مورد بازخواست و تحت فشارقراردهد.

گرچه عقب نشینی ولوظاهری و موقت رژیم و پلیس خود دست آورد بزرگی است، اما مهم ترین دست آورد این اعتراض را باید درالگوئی که ارائه می دهد یعنی در اتصال  دادن هزاران نفر اعم از شبکه های مجازی و کاربران و شبکه های واقعی و داخل و خارج به یکدیگردانست که   بربسترحمایت  ازیک  جنبش واقعی و درون زا صورت می گیرد. اقدامی که نتیجه طبیعی آن باید تقویت روحیه و اقدام جمعی  و فاصله گرفتن از اقدامات منفرد و فرقه ای و تشریفاتی و بی تأثیرمرسوم باشد. باشتراک کذاشتن دردمشترک و هدف مشترک برای کنارهم قرارگرفتن هزاران فرد و جریان و شبکه بربسترتکانه های واقعی و جنبشی را باید مهم ترین دست آورد این حرکت به شمارآورد که تثبیت و بالیدن آن درگرو درگروه تداوم این گونه حرکات است. حرکاتی که ثقل آن بربسترحرکت های واقعی و خودجوش مردمی و پرهیز از هژمونی گرائی قراردارد.

Posted on آوریل 25, 2013, in Uncategorized. Bookmark the permalink. بیان دیدگاه.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: